Om voor elke wijk in Lelystad Oost een eigen wijkplan te ontwikkelen, hielden we in de Zuiderzeewijk, Atolwijk, Boswijk en Waterwijk wijkateliers. In opdracht van en samen met Samen Lelystad Oost ging adviesbureau Circusvis in gesprek met bewoners. Participatieadviseur Eline Penders: ‘De dynamiek waarin krachten nog moeite werden gespaard om de bijeenkomsten vol te krijgen, vond ik echt wel ontroerend.’  

In Lelystad trof Eline een bijzondere stad aan. Met Circusvis houdt zij zich dagelijks bezig met de veerkracht van wijken en buurten in heel Nederland. Maar de relatief korte historie maakt Lelystad Oost tot een verhaal apart. ‘Het gaat om de oudste wijken van de stad,’ begint ze. ‘In steden als Amsterdam of Den Haag is dat vaak het kloppend hart. In Lelystad is dat anders. Hier maakt het moment van wording, de droom van de ingenieurs de stad uniek.’  

Bij het maken van de wijkplannen hebben de bewoners zélf de belangrijkste stem. Eline: ‘Zij zijn de wijk, de experts. Zij weten hoe het is om er te wonen en zij kunnen na afloop ook concluderen of het ook beter wordt.’ In vier wijkateliers konden de bewoners van Lelystad Oost zélf hun zegje doen over hun directe woonomgeving. Over het nu én over de gedroomde situatie voor de komende jaren.  

Opkomst 

Belangrijk voor het slagen van de wijkateliers is de opkomst. ‘Vaak zien we bij de ateliers dat mensen die komen al geestverwanten zijn die graag meepraten over hun wijk,’ analyseert Eline. ‘Nu wilden we ook die mensen bereiken die vaak denken “Dat is niet voor mij bedoeld.”  

De opkomst bij de ateliers in december, blijkt verrassend hoog, variërend van 50 tot 70 bewoners per wijkatelier. ‘Men voelde zich uitgenodigd en waardevol.’ Bijzonder vond Eline het enthousiasme van de buurtvoorlichters. Zij gingen langs de deuren, belden bewoners op en deelden uitnodigingen uit bij organisaties. ‘We hebben het menselijk contact gezocht en het voor bewoners zo laagdrempelig mogelijk gemaakt. Met als resultaat dat nu zelfs de twijfelaars kwamen.’    

Rode draad 

Na een hartelijke ontvangst en soep en broodjes volgde het inhoudelijk deel van de ateliers. Hierin stond het leven in de wijk centraal. Staand in een halve cirkel rond de plattegrond probeerden de bewoners antwoord te vinden op vragen als: wat zijn mooie plekken? Wat vind je minder prettige plekken? Waar voel je je onveilig? Welke locatie biedt kansen voor nieuwe speeltoestellen? Eline ontdekte een rode draad in deze sessies. ‘Opvallend is dat datgene waar mensen zich het meest aan storen, de dingen zijn waar ze het meest op hopen. In een gepolariseerde tijd ben je geneigd te denken dat mensen liever niet met elkaar willen leven, zich ergeren. Maar toch is er een verlangen om fijn met elkaar samen te leven.’ 

Gewoon precies goed 

Geen revolutionaire uitkomst, geeft ze toe. Natuurlijk is er gemeenschappelijke ergernis over te hard rijden in de wijk, rommel, rondhangende mensen, drugs dealen. Maar in het ergeren zit tegelijk ook het verlangen naar meer wandelpaden, fijne ontmoetingsplekken, goede verlichting die voor een veilig gevoel zorgt of basale voorzieningen als een slager of Kruidvat. De vier wijkateliers zijn dan ook een groot succes. ‘Omdat er zoveel mensen aanwezig waren die nog nooit hadden geparticipeerd. Zij waren ook dankbaar voor de fijne avond. Het was gewoon precies goed.’  

De vraag ‘Wat is er over 10 jaar veranderd in jouw wijk?’ heeft een waslijst aan wensen en dromen opgeleverd. ‘Met alle maatschappelijke organisaties in de wijk en de gemeente zijn we puntsgewijs met de lijst aan de slag gegaan,’ vertelt Eline. ‘Waar kunnen we “ja” tegen zeggen en waar “ja, onder voorwaarde dat.” En zo wordt nu al meteen aan de slag gegaan met opruimdagen waarbij teams in de wijk zwerfvuil en vuilnis aanpakken. Ook wijkschouwen, wandelingen met bewoners in de wijk langs plekken die voor verbetering vatbaar zijn, blijken een haalbare optie.’ 

Deelnemer en inwoner Cor Bontekoe: ‘Ik kreeg een telefoontje met de vraag of ik wilde meedenken. Ik zegde toe. De opzet was heel goed. We kregen een duidelijk beeld wat er speelt in Lelystad Oost. En wat blijkt? In de vier wijken komen de uitdagingen overeen. Thema’s als onveiligheid, parkeerproblemen, te hard rijden, verkeersveiligheid en het gebrek aan activiteiten spelen bijna overal. Met alleen mopperen komen we niet. Met praten, onder andere met de gemeente en andere organisaties, wél. En daar ben ik altijd toe bereid.’